Logo

Wat zijn jouw keien?

Tijdens een congres voor leidinggevende functionarissen van de vijftien grootste bedrijven van de VS moest een oude professor van de Ecole Nationale d’Administration Publique een masterclass over time-management geven. De heren hadden vijf van dat soort masterclasses per dag, dus de oude professor had maar een uur om zijn kennis over te dragen.

Staande voor deze elite (die klaar zat om alles op te schrijven wat de expert hen zou gaan leren), keek de professor hen een voor een aan en sprak toen langzaam: Wij gaan een experiment doen. Van onder de tafel die hem scheidde van zijn belangrijke leerlingen, haalde hij een enorme glazen Masonpot met meer dan 4 liter inhoud tevoorschijn, die hij voorzichtig op tafel zette. Vervolgens stopte hij zorgvuldig een twaalftal keien, groot als tennisballen, een voor een in de pot totdat er werkelijk niet een kei meer bij kon.Toen keek hij zijn leerlingen aan en vroeg: Is de pot nu vol? Waarop ze allemaal antwoordden: Ja.

Hij wachtte een aantal seconden en sprak: Echt waar? En boog zich weer voorover om onder de tafel een zak kiezelstenen te pakken. Heel voorzichtig goot hij de inhoud van de zak over de keien in de pot, die hij daarna langzaam heen en weer bewoog. De kiezelstenen gleden tussen de keien… tot op de bodem van de pot. Weer keek hij zijn toehoorders aan en sprak: Is de pot nu vol?
Deze keer begonnen de briljante leerlingen iets door te krijgen en een van hen antwoordde: Waarschijnlijk niet.

Weer dook de professor onder de tafel en haalde een zak met zand tevoorschijn die hij in de pot goot. Het zand verdeelde zich, tussen de keien en kiezelstenen en nogmaals vroeg de professor: Is de pot nu vol?
De leerlingen antwoordden nu in koor: Nee.

De professor nam de kan water van de tafel en goot die vervolgens leeg totdat de pot tot aan de rand gevuld was. Toen vroeg hij: Welke waarheid wordt er door dit experiment bewezen? Denkende aan het onderwerp van de masterclass zei een van de moedigere leerlingen: Het bewijst dat, zelfs al is onze agenda nog zo vol, we, als we dat willen, er altijd nog wel een afspraak bij kunnen maken en dus toch nog tijd hebben om meer te doen dan we al doen.

Nee zei de oude professor. Dat is het niet. Deze proef bewijst dat als we niet eerst de grote keien in de pot stoppen we ze er naderhand nooit meer in krijgen. Het werd heel erg stil in de klas, terwijl iedereen nadacht over de vanzelfsprekendheid van deze stelling.

De oude professor zei vervolgens: Wat zijn de grote keien in je leven?
Je gezondheid? Je familie? Je vrienden of vriendinnen? Je dromen verwerkelijken? Datgene doen waar je van houdt? Leren? Een goede zaak verdedigen? Een ontspannen leven leiden? De tijd nemen…? Iets anders…

Wat je moet onthouden, is dat het belangrijk is dat je in je leven begint met de GROTE KEIEN in de pot te stoppen, anders loop je het risico dat je leven niet slaagt. Als je voorrang geeft aan kleinigheden (de kiezelstenen en het zand) zal je leven gevuld zijn met details en zul je geen tijd meer over hebben voor de belangrijke dingen des levens.
Dus vergeet nooit jezelf de vraag te stellen: Wat zijn de GROTE KEIEN in mijn leven? Als je dat weet kun je ze als eerste in je pot (leven) stoppen.

Met een vriendelijke geste groette hij zijn publiek en verliet de zaal.